Psyhéarchitecture

Niezmienne przestrzenie były niemymi świadkami miłości, zbrodni, drobnych lub odważnych czynów, nie wpływając w żaden sposób na te wydarzenia. Czy to dowód na to, że architektura jest jedynie sceną, która nie ma rzeczywistego znaczenia, zwykłą scenografią dla ludzi? Jednak cała historia ludzkości i architektury dowodzi, że przestrzeń architektoniczna oddziałuje na wielu poziomach - począwszy od podstawowych procesów poznawczych, aż po stan emocjonalny duszy, ducha i sferę filozoficzną. Zadaję kilka pytań, próbując udzielić odpowiedzi lub przynajmniej poruszyć pewne problemy: CZY PRZESTRZEŃ ZABUDOWANA NAPRAWDĘ MOŻE WPŁYWAĆ NA LUDZI I JAK GŁĘBOKO? Czy architektura może oddziaływać na warstwy psychiczne, duchowe i emocjonalne, krótko mówiąc na PSYCHĘ? A jeśli tak, to w jakim stopniu, jak głęboko? Czy to tylko autosugestia? CZY PRZESTRZEŃ ZABUDOWANA MOŻE BYĆ DESTRUKCYJNA LUB PRAWDZIWYM UZDROWICIELEM? „Psychearchitektura" to koncepcja łącząca przestrzeń architektoniczną z ludzką psychiką, która nie ogranicza się wyłącznie do procesów neurologicznych, do namacalnej i materialnej części ludzkiego umysłu, ale, podobnie jak każda forma sztuki, dotyka tego, co poza tym. Psychearchitektura ma być nowym paradygmatem architektonicznym dla współczesnego CZŁOWIEKA.